ฝนในวันนั้นตกไม่แรง
แต่ตกต่อเนื่อง
เหมือนเจตนาที่ไม่รีบร้อน
แต่ไม่เคยเปลี่ยนใจ
ตำหนักเอกสารหลวงยังคงทำงานตามปกติ
ขุนนางเดินเข้าออก
พู่กันขีดเขียน
ตราประทับถูกใช้ตามระเบียบทุกประการ
ไม่มีใครรู้ว่า
ในวันนี้
มีชื่อของตระกูลหนึ่ง
ถูกเขียนออกจากอนาคตเรียบร้อยแล้ว
โม่ซือยืนอยู่บนคานไม้สูง
ดวงตาสีทองมองทุกอย่างอย่างเย็นชา
สำหรับมัน
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มนุษย์ใช้ "เวลา" แทนอาวุธ
จ้าวเหยียนเซวียนยืนอยู่เงียบ ๆ
เส้นเหตุและผลในสายตาพระองค์
ค่อย ๆ เชื่อมต่อกัน
ไม่แตกแขนง
ไม่สับสน
"ไม่ใช่วันนี้ที่พวกเขาจะตาย"
พระองค์ตรัสเบา ๆ
"แต่เป็นวันที่พวกเขา
ไม่มีทางรอดอีกแล้ว"
หลินชิงอวี้แตะปลายนิ้วลงบนโต๊ะเอกสาร
เสียงความทรงจำหลั่งไหลเข้ามาทันที
— ตระกูลเฉินยังมีชีวิต
— พวกเขายังจำขั้นตอนเดิมได้
— ถ้าถึงวันเปลี่ยนรัชกาล
ชื่อของพวกเขาจะถูกขุดขึ้นมา
นางสูดลมหายใจลึก
"จึงไม่ใช่เวลาที่จะฆ่า"
นางกล่าว
"แต่เป็นเวลาที่ต้อง…รอ"
ในห้องเดียวกัน
ชายผู้หนึ่งนั่งอยู่หน้ากระดาษ
มือสั่นเล็กน้อย
ไม่ใช่เพราะกลัวโทษ
แต่เพราะรู้ว่า
ถ้อยคำที่เขากำลังเขียน
จะไม่ย้อนกลับมาได้อีก
เขาไม่ได้เขียนคำว่า ประหาร
ไม่ได้เขียนชื่อใคร
เขาเลือกคำที่ปลอดภัยที่สุด
และอันตรายที่สุดในเวลาเดียวกัน
"หากก่อให้เกิดภัยในภายหน้า
ให้จัดการตามดุลยพินิจ
โดยไม่ต้องรายงาน"
จ้าวอวิ๋นเซียวหลับตาลง
ภาพอนาคตผุดขึ้นทันที
เขาเห็นตระกูลเฉินมีชีวิตต่อไป
ถูกกันออกจากอำนาจ
ถูกเฝ้าดู
ถูกปล่อยให้ "ดูผิด" ทีละนิด
สิบปีผ่านไป
ไม่มีใครปกป้อง
ไม่มีใครสงสัย
ไม่มีใครอยากถาม
"ถ้าพวกเขาตายในปีแรก"
รัชทายาทกล่าวเสียงต่ำ
"จะมีคนถามว่าเพราะอะไร"
"แต่ถ้าตายในปีที่สิบ"
จ้าวหลิงเยว่พูดต่อ
สายตามองเส้นอนาคตที่มืดสนิท
"จะมีเพียงคนพยักหน้า
ว่า…ก็คงถึงเวลาแล้ว"
โม่ซือกระโดดลงบนโต๊ะ
อุ้งเท้าแตะกระดาษแผ่นนั้นเบา ๆ
"สิบปี"
มันกล่าว
"ไม่ใช่เวลาที่ทำให้คนลืม
แต่เป็นเวลาที่ทำให้
ไม่มีใครอยากจำ"
หมึกแห้งลง
คำสั่งถูกเก็บเข้าที่
ไม่มีศพ
ไม่มีเสียง
ไม่มีใครตาย
แต่ในเส้นเวลาหนึ่ง
ตระกูลเฉิน
ได้ถูกตัดสินไปแล้วเรียบร้อย