รุ่งสางมาเยือนเรือนตระกูลเฉินอย่างเชื่องช้า
แสงอาทิตย์ส่องผ่านประตูที่เปิดค้าง
แตะต้องใบหน้าไร้ลมหายใจของผู้คนราวกับไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ในสายตาของคนภายนอก
นี่คือเหตุการณ์เสียชีวิตพร้อมกันอย่างประหลาด
ไร้บาดแผล ไร้ร่องรอยการต่อสู้
เหมือนทุกคนหลับไปในเวลาเดียวกัน
แต่สำหรับผู้ที่ยืนอยู่นอกกาลเวลา
ความจริงยังคงก้องอยู่ในอากาศ
จ้าวเหยียนเซวียนก้าวเข้าไปในเรือน
เส้นเหตุและผลที่แตกสลายเมื่อคืน
เริ่มค่อย ๆ ปรากฏขึ้นใหม่
ไม่ใช่ในรูปของการฆ่า
แต่เป็นคำสั่ง…ที่เดินทางผ่านผู้คนมานานกว่าสิบปี
"ไม่ใช่แค่คำสั่งเดียว"
พระองค์ตรัสเสียงต่ำ
"แต่เป็นคำสั่งที่ถูกส่งต่อ
ผ่านมืออย่างน้อยห้าคน"
หลินชิงอวี้คุกเข่าลงข้างโต๊ะไม้
ปลายนิ้วแตะถ้วยชาที่เย็นสนิท
เสียงความทรงจำไหลบ่ามาอย่างชัดเจน
"มีคนเคยสั่งให้ตระกูลเฉิน 'รอ' "
นางกล่าว
"รอโดยไม่รู้ว่าต้องรออะไร
รอโดยไม่กล้าถาม
และรอ…จนกลายเป็นภัย"
จ้าวอวิ๋นเซียวหลับตา
ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นในสายตา
ไม่ใช่ภาพเมื่อคืน
แต่เป็นภาพของชายคนหนึ่งในอดีต
นั่งคุกเข่าอยู่ในตำหนักหลวง
ชายผู้นั้นสวมชุดขุนนางระดับกลาง
มือสั่น
เสียงแหบพร่า
"ข้าทำตามคำสั่ง…"
เสียงในความทรงจำเอ่ย
"ข้าแค่ส่งต่อมันเท่านั้น"
"เขาไม่ใช่คนลงมือ"
รัชทายาทเอ่ยขึ้น
"แต่เขาคือหนึ่งในผู้ผลักดัน
โดยไม่รู้ตัว"
จ้าวหลิงเยว่ยืนอยู่หน้าประตู
สายตามองเส้นอนาคตที่เหลืออยู่
บางเส้นเริ่มสว่างขึ้น
บางเส้นยังมืดมน
"ถ้าคำสั่งนี้ไม่ถูกเปิดโปง"
นางกล่าว
"อีกสามตระกูลจะหายไป
ในอีกสิบปีข้างหน้า
ด้วยวิธีเดียวกัน"
ความเงียบปกคลุมทุกคน
โม่ซือเดินไปหยุดที่มุมหนึ่งของเรือน
มันก้มลงดมพื้น
ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
"คำสั่งเมื่อสิบปีก่อน"
มันกล่าว
"ไม่ได้ถูกออกโดยฮ่องเต้ในยุคนั้น
แต่ถูกเขียนขึ้น
เพื่อให้ดูเหมือนพระบัญชา"
ฮ่องเต้กำมือแน่น
สายตาเย็นลง
"ราชสำนักถูกใช้เป็นเครื่องมือ"
พระองค์กล่าว
"และคนที่ทำ…
รู้ดีว่าไม่มีใครกล้าตรวจสอบคำสั่งที่อ้างถึงราชบัลลังก์"
หลินชิงอวี้เงยหน้าขึ้น
เสียงนางสั่นเล็กน้อย
"มีชื่อหนึ่ง…
ถูกลบออกจากความทรงจำของหลายคน"
"ขุนนางฝ่ายอักษร
ผู้ดูแลเอกสารราชโองการในอดีต"
โม่ซือหางกระดิกเบา ๆ
ดวงตาสีทองหรี่ลง
"เขายังมีชีวิตอยู่"
มันกล่าว
"และยังคงเขียนคำสั่ง
อยู่ในเงามืดของราชสำนัก"
จ้าวเหยียนเซวียนหลับตา
ก่อนจะลืมขึ้นอย่างช้า ๆ
สายตานิ่งและแน่วแน่
"เช่นนั้น"
พระองค์ตรัส
"เราจะไม่ย้อนเวลาไปหยุดเขา"
"แต่จะปล่อยให้เขา
ออกคำสั่งด้วยมือของตนเองอีกครั้ง
ต่อหน้าพยานที่ไม่อาจปิดปากได้"
เหนือเรือนตระกูลเฉิน
ลมเช้าพัดผ่านอย่างสงบ
ราวกับโศกนาฏกรรมเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น
แต่ในความจริง
การสืบสวนที่แท้จริง
เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น