คืนนั้นวังหลวงเงียบสงบกว่าหลายคืนที่ผ่านมา
ไม่มีเอกสารไม่มีรายงานไม่มีคำว่า "คดี"
มีเพียงลมเย็นที่พัดผ่านระเบียงและแสงจันทร์ที่ทอดยาวลงบนพื้นหินเรียบ
จ้าวเหยียนเซวียนยืนอยู่ริมระเบียงถอดฉลองพระองค์หนักออกแล้วเหลือเพียงชุดธรรมดาราวกับเป็นเพียงชายคนหนึ่งไม่ใช่ราชันย์ผู้แบกรับกาลเวลา
หลินชิงอวี้เดินเข้ามาเงียบ ๆนางถือถ้วยชาร้อนในมือวางลงข้างพระองค์อย่างแผ่วเบา
"วันนี้…ไม่ต้องคิดแล้ว"นางกล่าวเสียงอ่อน"ไม่มีอดีต ไม่มีอนาคตมีแค่คืนนี้"
ฮ่องเต้ยิ้มบางเป็นรอยยิ้มที่ไม่ปรากฏในท้องพระโรง
"ถ้าไม่มีเจ้า"พระองค์กล่าว"คืนนี้คงเงียบเกินไป"
หลินชิงอวี้หัวเราะเบา ๆยืนเคียงข้างไม่ต้องจับมือแต่ไหล่แตะกันเพียงเล็กน้อยก็เพียงพอ
ความเงียบระหว่างพวกเขาไม่อึดอัดแต่เต็มไปด้วยความเข้าใจ
ในลานด้านในจ้าวอวิ๋นเซียวนั่งอยู่บนขั้นบันไดมองท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย
คืนนี้เขาไม่เห็นภาพสุดท้ายของใครไม่เห็นเลือดไม่เห็นความตาย
มีเพียงดวงดาวที่อยู่ไกลเกินจะเอื้อมถึง
จ้าวหลิงเยว่เดินมานั่งข้าง ๆโยนถั่วคั่วใส่มือเขาอย่างไม่พิธีรีตอง
"วันนี้ไม่ต้องคิดมาก"นางพูด"ถ้าคิดมาก เดี๋ยวอนาคตจะโกรธเอา"
รัชทายาทส่ายหน้าแต่รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ตัว
"เจ้านี่แปลก"เขากล่าว"เห็นอนาคตตั้งมากแต่ยังนั่งกินถั่วได้สบายใจ"
"ก็เพราะเห็นนี่แหละ"องค์หญิงยักไหล่"เลยรู้ว่าคืนนี้…ไม่มีอะไรต้องกลัว"
ทั้งสองนั่งเงียบกันพักหนึ่งไม่ได้พูดถึงคดีไม่ได้พูดถึงแผ่นดินแค่เป็นพี่น้องในคืนธรรมดาคืนหนึ่ง
โม่ซือกระโดดขึ้นบนโต๊ะหินกลางลานหาวยาวอย่างไม่เกรงใจใคร
"พวกเจ้านี่"มันพูดเสียงเอื่อย"ใช้เวลากับความตายเก่งแต่ใช้เวลากับชีวิตกลับไม่ค่อยเป็น"
หลินชิงอวี้เหลือบมอง"ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็สอนสิ"
โม่ซือขดตัวหลับตาลง
"ง่ายมาก"มันกล่าว"คืนนี้…ไม่มีใครต้องถูกจดจำไม่มีใครต้องถูกลบก็แค่…อยู่ด้วยกัน"
ลมพัดผ่านอีกครั้งใบไม้ไหวเบา ๆ
ห้าชีวิตอยู่ในพื้นที่เดียวกันไม่ต้องข้ามเวลาไม่ต้องมองอนาคตไม่ต้องฟังเสียงอดีต
เพียงแค่พัก
และในค่ำคืนที่ไม่ต้องกอบกู้แผ่นดินไม่ต้องแบกรับความจริงพวกเขาก็ยังคงเป็นครอบครัวเดียวกัน