ฝนตกปรอย ๆ ตั้งแต่เช้า
ไม่หนัก
ไม่เบา
เหมือนคำถามบางอย่างที่ค้างอยู่ในใจมานาน
จ้าวเหยียนเซวียนปิดฎีกาในมือ
เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี
ที่พระองค์วางมันลง
โดยไม่ได้คิดต่อ
"วันนี้ไม่เข้าเฝ้า"
พระองค์ตรัสสั้น ๆ
ขันทีชะงัก
แต่ไม่กล้าถามเหตุผล
หลินชิงอวี้เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะ
มองเขานิ่ง ๆ
ก่อนจะพูดขึ้นว่า
"ถ้าเป็นเพราะข้า
เจ้าพูดตรง ๆ ก็ได้"
ฮ่องเต้หัวเราะเบา ๆ
เป็นเสียงหัวเราะของชายคนหนึ่ง
ไม่ใช่ราชันย์
"ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า
ข้าคงไม่รู้จะหยุดเพราะอะไร"
นางนิ่งไป
ก่อนจะพูดในสิ่งที่ไม่เคยพูด
"เจ้ารู้ไหม
บางครั้งข้ากลัวว่า
ถ้าไม่มีคดี
ถ้าไม่มีภาระ
เราจะไม่รู้จักกันอีกเลย"
คำพูดนั้น
ไม่แรง
แต่ตรง
จ้าวเหยียนเซวียนมองนางนานกว่าปกติ
"ถ้าไม่มีทุกอย่างที่เราทำ"
พระองค์ถามกลับ
"เจ้ายังจะเลือกข้าไหม"
หลินชิงอวี้ไม่ตอบทันที
แต่ยื่นมือไปจับมือเขาไว้แน่น
"ข้าเลือกเจ้า
ไม่ใช่ตำแหน่ง"
อีกด้านหนึ่งของวัง
จ้าวอวิ๋นเซียวกำลังจะออกจากประตูชั้นใน
โดยไม่พกอะไรติดตัวเลย
"จะไปไหน"
จ้าวหลิงเยว่ถาม
"ไม่รู้"
เขาตอบตามตรง
"แค่อยากเดิน
โดยไม่ต้องรู้ว่าจะเกิดอะไร"
องค์หญิงเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะคว้าผ้าคลุมมาพาดบ่า
"ถ้าอย่างนั้น
ข้าไปด้วย"
รัชทายาทชะงัก
"เจ้าไม่กลัวหรือ
ถ้าอนาคตไม่เป็นอย่างที่เห็น"
หลิงเยว่ยิ้ม
เป็นรอยยิ้มที่ไม่มองไปข้างหน้า
"ถ้ามัวแต่รออนาคต
ปัจจุบันก็จะเดินผ่านไปเฉย ๆ"
ทั้งสองเดินเคียงกัน
ไม่พูดถึงภาพ
ไม่พูดถึงโชคชะตา
เป็นแค่พี่น้อง
ที่ลองใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา
โม่ซือนั่งอยู่บนรั้วหิน
มองภาพทั้งหมดอย่างพอใจ
"ในที่สุด"
มันพึมพำ
"พวกเจ้าก็เริ่มใช้หัวใจ
แทนพลัง"
มันกระโดดลง
เดินผ่านทุกคน
เหมือนย้ำเตือนว่า
ความผูกพัน
ไม่ได้เกิดจากการร่วมกอบกู้โลก
แต่เกิดจากการเลือกกัน
ในวันที่ไม่มีอะไรบีบคั้น
ฝนหยุดตก
ทิ้งความชื้นไว้ในอากาศ
เหมือนคำสัญญา
ที่ไม่ได้พูดออกมา
และในวันที่ไม่มีคดี
ไม่มีอดีต
ไม่มีอนาคตบีบคั้น
พวกเขาเริ่มสร้าง
"เหตุผลใหม่"
ที่จะเดินต่อไปด้วยกัน