ยามสามผ่านพ้นทั้งสำนักหลิงอวิ๋นจมอยู่ในความเงียบงัน
แสงจันทร์ครึ่งดวงถูกเมฆบางบดบังราวกับสวรรค์ตั้งใจปิดตา…แต่ยังไม่ละสายตาไปเสียทีเดียว
เซียวอวิ๋นยืนอยู่กลางลานพิธีพื้นหินเย็นเฉียบใต้ฝ่าเท้าลมยามค่ำพัดวนผิดจังหวะ
นี่ไม่ใช่พิธีของมนุษย์และไม่ควรเกิดขึ้นในแดนมนุษย์
เขายกมือขึ้นช้า ๆปลายนิ้ววาดอักขระเรืองแสงสีเงินจางในอากาศไม่มีแสงสว่างฉูดฉาดมีเพียงแรงกดดันที่ทำให้รอบกายเหมือนถูกบีบอัด
ในเรือนพักหลินเยว่นั่งกอดเข่าบนเตียงหัวใจเต้นแรงอย่างไร้เหตุผล
นางไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นแต่รู้สึกชัดเจน…ว่ามีใครบางคนกำลังเสี่ยงอันตรายเพื่อนาง
"อย่ามองออกไป"เสียงของเซียวอวิ๋นดังขึ้นในใจแผ่วเบา แต่ชัดเจน
หลินเยว่สะดุ้งมือกำแน่นน้ำตาซึมโดยไม่รู้ตัว
กลางลานพิธีเงาควันสีเทาดำค่อย ๆ ถูกดึงออกมาจากพื้นดินบิดเบี้ยว ดิ้นรน ราวกับไม่อยากถูกแยก
เคราะห์
ไม่ใช่ของหลินเยว่แต่ถูกล่อเข้าหานาง…ผ่านคำสัตย์ที่ผูกพันกัน
เซียวอวิ๋นกัดฟันอักขระเริ่มสั่นไหว
ทันใดนั้นเสียงหนึ่งดังขึ้นจากความว่างเปล่า
"เซียวอวิ๋น"
เสียงนั้นไม่ดังแต่สะเทือนถึงกระดูก
รอยแยกบาง ๆ ปรากฏเหนือท้องฟ้าแสงเย็นเฉียบส่องลงมาเพียงเสี้ยว
ผู้เฝ้าสวรรค์
หัวใจเซียวอวิ๋นเย็นวาบมือที่ควบคุมพิธีชะงักไปเพียงนิดเดียว
เคราะห์ดิ้นแรงขึ้นทันที
"เจ้ากำลังทำสิ่งใด"เสียงนั้นถามไม่ตำหนิไม่เร่งเร้าแต่แฝงอำนาจที่ไม่อาจขัดขืน
"แก้ไขความผิดพลาด"เซียวอวิ๋นตอบเสียงนิ่งแม้ภายในจะปั่นป่วน
"ความผิดพลาดของผู้ใด"
เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนกล่าว
"ของข้า"
ความเงียบทอดยาวลมทั้งลานหยุดนิ่ง
หลินเยว่ในเรือนพักรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกนางเอามือกดอกน้ำตาหยดลงบนผ้าห่ม
"พอแล้ว…"
นางพึมพำไม่รู้ว่าเอ่ยกับใครหรือสวรรค์ได้ยินหรือไม่
แสงจากรอยแยกสวรรค์ส่องลงแรงขึ้นราวกับกำลังชั่งน้ำหนักการลงโทษ
"มนุษย์ผู้นั้น…"เสียงผู้เฝ้าสวรรค์กล่าว"มีความสำคัญถึงเพียงนั้นหรือ"
เซียวอวิ๋นหลับตาลงภาพหลายชาติผุดขึ้นในใจรอยยิ้มน้ำตาคำขอใต้แท่นสวรรค์
"นางคือคำสัตย์"เขาตอบ"และข้าคือผู้ให้คำสัตย์นั้น"
ความเงียบอีกครั้งยาวนานจนหัวใจแทบแตกสลาย
จากนั้นแสงสวรรค์ค่อย ๆ หรี่ลงรอยแยกปิดตัวช้า ๆ
"ครั้งนี้…"เสียงนั้นเอ่ย"ข้าจะทำเป็นไม่เห็น"
"แต่ครั้งหน้า""สวรรค์จะไม่เมตตา"
ทันทีที่แสงหายไปเซียวอวิ๋นทรุดเข่าลงลมหายใจติดขัด
เคราะห์สลายเป็นควันจางถูกผนึกลงใต้ลานพิธี
พิธีสำเร็จแต่ราคาที่ต้องจ่าย…เริ่มปรากฏ
รุ่งเช้าศิษย์อาวุโสฟื้นจากอาการป่วยสีหน้าดีขึ้นราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
แต่เซียวอวิ๋น…ไม่ปรากฏตัว
หลินเยว่ยืนอยู่ที่ลานพิธีมองพื้นหินที่ยังเย็นผิดปกติ
นางรู้สึกถึงบางสิ่งที่ขาดหายและบางสิ่งที่หนักอึ้งขึ้น
"ท่านฝืนกฎเพราะข้า…"นางพึมพำหัวใจแน่นจนเจ็บ
ลมพัดแผ่วเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู
"อย่ารู้สึกผิด"
หลินเยว่หันกลับแต่ไม่พบใคร
มีเพียงคำหนึ่งที่ทิ้งไว้ในใจนางอย่างชัดเจน
ตั้งแต่วินาทีนั้นสวรรค์ได้จดชื่อเซียวอวิ๋นไว้ในบันทึกของผู้ที่จะต้อง "ชดใช้"