หลินเยว่
เช้าวันที่เซียวอวิ๋นหายไปสำนักหลิงอวิ๋นดูเหมือนเดิมทุกประการ
ศิษย์ตื่นบิณฑบาตควันธูปลอยอ้อยอิ่งเสียงสวดเช้าไม่ผิดจังหวะ
มีเพียงหลินเยว่ที่รู้ว่า…บางสิ่งถูกดึงออกจากโลกนี้แล้ว
นางยืนอยู่หน้าลานพิธีฝ่ามือว่างเปล่าไม่มียันต์ไม่มีพลังไม่มีแม้แต่คำเตือนในใจเหมือนก่อน
ความเงียบ…ต่างจากทุกครั้งเงียบแบบไม่มีใครเฝ้ามอง
"นี่หรือ…"นางพึมพำ"การทดสอบที่แท้จริง"
ชายชรานักพรตเดินเข้ามาสีหน้าเคร่งกว่าปกติ
"วันนี้ สำนักจะทำพิธีเปิดทางน้ำด้านหลังเขา"เขากล่าว"เป็นพิธีของคนธรรมดา ไม่มีคาถา ไม่มีพลัง"
หลินเยว่เงยหน้าขึ้นหัวใจเต้นแรง
"แต่มีเคราะห์สะสมอยู่ใต้เขา"ชายชรากล่าวต่อ"หากใครพลาด…น้ำจะหลากเข้าทั้งเมือง"
นี่ไม่ใช่พิธีของนักพรตนี่คือการลงมือจริง
และไม่มีใครบอกว่านาง "ควร" หรือ "ไม่ควร" ทำ
"ข้าจะไป"หลินเยว่กล่าว
เสียงรอบลานเงียบลง
"เจ้าไม่มีพลัง"ชายชรากล่าวตรง ๆ"ไม่มีสิ่งใดคุ้มกัน"
หลินเยว่พยักหน้า
"ข้ารู้"นางตอบ"แต่นี่คือสิ่งเดียวที่ข้าทำได้…โดยไม่ให้ใครต้องรับเคราะห์แทน"
เซียวอวิ๋น
แดนกักยังคงว่างเปล่าแต่วันนี้…เงียบยิ่งกว่าเดิม
เซียวอวิ๋นนั่งนิ่งดวงตาหลับแต่หัวใจกลับไม่สงบ
เขา "รู้"
ไม่ใช่ด้วยพลังไม่ใช่ด้วยคำสัตย์
แต่ด้วยสิ่งที่ลึกกว่านั้นความผูกพันที่แม้สวรรค์ยังตัดไม่ขาด
ภาพหนึ่งวาบขึ้นในใจน้ำเชี่ยวหินถล่มมือเปล่าที่พยายามดันบางสิ่งไว้
"หลินเยว่…"
เขาลุกขึ้นยืนแม้ร่างกายจะอ่อนแรงแม้พลังจะถูกผนึก
แดนกักสั่นไหว
ม้วนบันทึกชะตาปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอักษรทองเคลื่อนไหวเอง
"มนุษย์ผู้ถือคำสัตย์กำลังเผชิญการทดสอบโดยไม่มีพลังคุ้มครอง"
เซียวอวิ๋นกำหมัดแน่นเลือดซึมออกจากฝ่ามือ
"หยุดเขียน"เขากล่าวเสียงต่ำ
ม้วนบันทึกสั่นแต่ไม่หยุด
เงาหนึ่งปรากฏขึ้น
หลิงซู่
เขามองบันทึกแล้วมองเซียวอวิ๋นสีหน้าเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง
"ข้าไม่อาจหยุดได้"หลิงซู่กล่าว"นี่คือการเลือกของนาง"
"แต่เจ้าสามารถ ไม่เร่ง มัน"เซียวอวิ๋นกล่าว"เจ้าทำได้"
หลิงซู่นิ่งพู่กันในมือสั่นเล็กน้อย
"…ข้าจะชะลอการบันทึก"เขากล่าวในที่สุด"เพียงชั่วคราว"
หลินเยว่
น้ำจากภูเขาเริ่มไหลแรงเสียงหินกระทบกันดังสนั่น
หลินเยว่ยืนอยู่ริมทางน้ำเสื้อผ้าเปียกชุ่มมือแดงจากการขุดดินและยกหิน
"อย่าฝืน!"ใครบางคนตะโกน
แต่นางไม่ถอย
หากน้ำทะลุแนวนี้เมืองชิงเหอจะจมก่อนฟ้ามืด
ไม่มีพลังไม่มีคำอธิษฐาน
มีเพียงแรงกายและการตัดสินใจในเสี้ยววินาที
หินก้อนใหญ่เริ่มไหล
หลินเยว่พุ่งเข้าไปใช้ร่างกายดันมันไว้
แรงกระแทกทำให้นางล้มลงความเจ็บแล่นทั่วแผ่นหลัง
"ลุกขึ้น!"เสียงหนึ่งดังขึ้นในใจไม่ใช่เสียงเทพไม่ใช่เสียงสวรรค์
แต่เป็นเสียงที่นางคุ้นเคย
หลินเยว่กัดฟันลุกขึ้นอีกครั้งดันหินก้อนนั้นออกจากแนว
น้ำเปลี่ยนทิศไหลช้าลง
เสียงโห่ร้องดังขึ้นจากด้านหลังเมืองรอดแล้ว
หลินเยว่ทรุดเข่าลงหอบหายใจมือสั่นร่างกายเจ็บไปทั้งตัว
แต่หัวใจ…นิ่งอย่างประหลาด
เซียวอวิ๋น
ม้วนบันทึกหยุดนิ่ง
อักษรทองไม่เพิ่มไม่ลบ
หลิงซู่มองมันนิ่งนาน
"นางทำได้…โดยไม่ใช้พลัง"เขาพึมพำ
เซียวอวิ๋นหลับตาลงลมหายใจสั่น
"นางไม่เคยต้องการพลัง"เขากล่าว"นางต้องการแค่โอกาส"
หลิงซู่มองเขาเป็นครั้งแรก…ไม่มีคำค้าน
"บางที"เขากล่าวช้า ๆ"การมีอยู่ของนางอาจไม่ใช่ความผิดพลาด"
แดนกักสั่นไหวเบา ๆราวกับมีรอยร้าวเล็ก ๆ เกิดขึ้น
ไม่พอให้หลุดพ้นแต่พอให้ "ความหวัง" แทรกเข้าไป
หลินเยว่ยืนขึ้นแม้ร่างกายจะบอบช้ำนางเงยหน้ามองฟ้า
ไม่มีเสียงไม่มีคำถาม
สวรรค์…เงียบอยู่
และในความเงียบนั้นหลินเยว่รู้ดี
การทดสอบนี้นางไม่ได้ผ่านเพราะโชคแต่เพราะเลือก "ไม่ผลักภาระให้ใคร"
ที่ใดสักแห่งชายคนหนึ่งยืนอยู่ลำพังรับรู้ทุกอย่างโดยไม่อาจช่วย
แต่หัวใจของทั้งสองยังคงเดินไปในทิศทางเดียวกัน