หลินเยว่านั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม้
ลมหายใจยังไม่ทันกลับเป็นปกติ มือที่แนบอกสั่นเล็กน้อย
ความฝัน…ชัดเจนเกินไป
ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางฝันถึงชายในชุดขาว
แต่เป็นครั้งแรกที่หัวใจรู้สึกเหมือนถูกฉีกออกเป็นสองส่วน
ราวกับบางสิ่งกำลังจะพรากจากไป ทั้งที่ยังไม่ทันได้ครอบครอง
นางลุกขึ้น จุดตะเกียงน้ำมัน
แสงส้มอ่อนสาดไปทั่วห้องเล็ก ๆ ที่เรียบง่ายเกินกว่าจะซ่อนปริศนาใดไว้
แต่หลินเยว่รู้ดี
สิ่งผิดปกติ…ไม่ได้อยู่ที่ห้องนี้
แต่อยู่ที่ตัวนางเอง
ตั้งแต่จำความได้
ชีวิตของหลินเยว่ไม่เคย "ราบเรียบ" อย่างที่ควรเป็น
ผู้คนรอบตัวมักล้มป่วยโดยไม่ทราบสาเหตุ
สัตว์บางชนิดหลีกเลี่ยงนาง
เด็กเล็กมักร้องไห้เมื่อสบตา
และในบางคืน…นางได้ยินเสียงเรียกแผ่วเบา จากที่ที่ไม่อาจมองเห็น
หมอชราประจำหมู่บ้านเคยพูดกับมารดาของนางไว้เพียงประโยคเดียวก่อนเสียชีวิต
"เด็กคนนี้…มีดวงที่ไม่ควรอยู่ในโลกมนุษย์"
หลินเยว่ไม่เคยเข้าใจความหมายของคำนั้น
จนกระทั่งคืนนี้
นางเดินออกจากบ้าน
ท้องฟ้ายังอาบแสงจันทร์จาง ๆ
หมู่บ้านเงียบสงัด ราวกับทั้งโลกกำลังหลับใหล
ลมเย็นพัดผ่าน
พร้อมกับความรู้สึก…ว่ามีใครบางคนยืนอยู่ไม่ไกล
"ออกมาเถิด"
เสียงของนางแผ่วเบา แต่มั่นคงกว่าที่คิด
แม้หัวใจจะเต้นแรง
ความเงียบทอดยาว
ก่อนเงาร่างหนึ่งจะก้าวออกจากเงามืดข้างเรือนเก่า
ชายในชุดสีเทาเรียบ
ผมยาวถูกรวบไว้หลวม ๆ
ดวงตาคมสงบคู่นั้น…นางจำได้
แม้เขาจะไม่ใช่ชายในชุดขาวใต้ต้นท้อ
แต่ความรู้สึก…ไม่ต่างกันเลย
"เจ้าตื่นจากฝันแล้ว" เขากล่าว
หลินเยว่จ้องเขานิ่ง
ไม่ถามว่าเขาเป็นใคร
ไม่ถามว่าเข้ามาในหมู่บ้านได้อย่างไร
นางถามในสิ่งที่สำคัญกว่า
"ความฝันนั้น…เป็นของข้าจริงหรือไม่"
ชายผู้นั้นนิ่งไปชั่วครู่
ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดมากเพียงใด
"เป็นเพียงเศษเสี้ยว" เขาตอบในที่สุด
"และยังไม่ถึงเวลาที่เจ้าควรจำได้ทั้งหมด"
คำพูดนั้นทำให้หัวใจหลินเยว่เย็นวาบ
"หากข้าฝืนจำเล่า" นางถาม
"จะเกิดอะไรขึ้น"
สายตาของเขาคมขึ้นเพียงเสี้ยววินาที
ก่อนจะหลบตาอย่างรวดเร็ว
"เจ้าจะเจ็บ"
เขากล่าวเสียงต่ำ
"และจะมีคนอื่น…เจ็บยิ่งกว่า"
หลินเยว่หัวเราะเบา ๆ
ไม่ใช่เพราะขำ
แต่เพราะความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวในใจ
"ท่านเป็นใครกันแน่" นางถาม
ชายในชุดเทามองนางเนิ่นนาน
ก่อนตอบเพียงคำเดียว
"ผู้เฝ้ามอง"
จากนั้นเขาก็หันหลัง
ราวกับมั่นใจว่านางจะไม่ตามมา
แต่หลินเยว่กลับพูดขึ้น
"เมื่อคืนใต้ต้นท้อ…ท่านคือคนนั้นใช่หรือไม่"
ฝีเท้าของเขาหยุดลงทันที
ลมสงบ
จันทร์นิ่ง
ทั้งโลกเหมือนหยุดหายใจอีกครั้ง
"อย่าพยายามจำ"
เสียงของเขาแผ่ว แต่หนักแน่น
"เพราะทันทีที่เจ้าจำได้…บางสิ่งจะถูกพรากไปตลอดกาล"
หลินเยว่กำมือแน่น
หัวใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
นางไม่รู้ว่าทำไม
แต่รู้แน่ชัดเพียงอย่างเดียว
ต่อให้ต้องแลกด้วยชะตาชีวิต
นางก็อยากรู้ว่า
เหตุใดสวรรค์จึงกลัวการ "จดจำ" ของนางนัก