เมื่อผมชวนเมียสวิงกิ้ง
ตอนที่11 เมียรู้สึกผิดแต่ก็เสียวและเริ่มติดใจ
ผมนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา...มองดูผลงานชิ้นเอกของผม
มิ้นนอนนิ่งอยู่บนพรม...ร่างกายขาวผ่องของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบแห่งการเฉลิมฉลอง...น้ำรักของเคน...น้ำเชื้อของท็อป...และน้ำตาของเธอเอง เธอดูเหมือนนางฟ้าที่ตกสวรรค์...บอบช้ำ...และงดงาม
เคนเป็นคนแรกที่ได้สติ เขาดึงตัวเองออกจากร่างมิ้น...ไม่ใช่สิ...เขาถอนตัวออกจากร่องสาวของเธออย่างทุลักทุเล เขารีบดึงกางเกงขึ้นอย่างลวกๆ ใบหน้าของเขาแดงก่ำ...มันคือสีหน้าของผู้ชายที่เพิ่งปลดปล่อยทุกอย่างจนหมดสิ้น
"เชี่ย...นนท์...มึง...นี่มัน..." เคนพูดไม่ออก เขาหอบหายใจหนัก "กู...กูกลับก่อนนะ"
ท็อปสุขุมกว่า เขาค่อยๆ ถอนกายออกจากปากของมิ้นอย่างนุ่มนวล เขาใช้หลังมือเช็ดคราบที่มุมปากตัวเอง...ก่อนจะหันไปมองมิ้นที่นอนนิ่งไม่ไหวติง
"เธอ...โอเคไหม" ท็อปถามผม...เสียงเรียบ...แต่สายตาของเขามันอ่านไม่ออก
"เธอแค่... มีความสุข...จนหมดแรง" ผมตอบ
ผมลุกขึ้นยืน...เป็นการส่งสัญญาณว่า "โชว์จบแล้ว"
"พวกมึงกลับไปได้" ผมพูด "ขอบใจ...ที่มา... ดื่ม...ด้วยกัน"
เคนพยักหน้าหงึกๆ เขาไม่กล้าสบตามิ้นตรงๆ อีก เขาคว้าของแล้วรีบเดินออกจากห้องไปเหมือนหนูที่เพิ่งขโมยชีสสำเร็จ
ท็อปยืนขึ้น...เขาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่...มองผม...มองมิ้น...แล้วพูดประโยคสุดท้ายก่อนจะเดินตามเคนไป
"มึง...มันบ้า...นนท์...แต่มึง...ก็มีเมียที่... ใจกว้าง...จริงๆ"
ปัง
เสียงประตูหน้าปิดลง...
ในห้องนั่งเล่น...เหลือเพียงเราสามคน...
ผม...มิ้น...และความเงียบที่หนักอึ้ง
ผมเดินไปที่ร่างของมิ้น...เธอยังคงนอนนิ่งอยู่ที่เดิม...เหมือนตุ๊กตาที่ไขลานหมด เปลือกตาของเธอสั่นระริก...แต่เธอไม่ลืมตา
ผมนั่งยองๆ ลงข้างๆ เธอ...ผมไม่ได้รู้สึกผิด...ผมไม่ได้รู้สึกรังเกียจ...ผมรู้สึก... ตื่นเต้น...กว่าตอนที่พวกเขาทำเธอเสียอีก...
"มิ้น..." ผมกระซิบ
เธอสะดุ้ง...แต่ไม่ตอบ
"เก่งมาก...ที่รัก...มิ้นเก่งที่สุด"
ผมใช้ปลายนิ้ว...ปาดคราบน้ำเชื้อที่เลอะอยู่ตรงคางของเธอ...แล้วยกนิ้วนั้นขึ้นมา...แตะที่ริมฝีปากของผม
"อึก..." มิ้นสะอื้น...น้ำตาหยดใหม่ไหลออกมาจากหางตา
"นนท์...ไอ้...ไอ้..." เธอพูดไม่เป็นคำ
"ชู่ว์..." ผมช้อนร่างที่เปลือยเปล่าและอ่อนปวกเปียกของเธอขึ้นอุ้ม...ร่างเธอเย็นเฉียบ
ผมอุ้มเธอเดินผ่านห้องนั่งเล่นที่เละเทะ...ตรงไปยังห้องน้ำ ผมไม่ได้เปิดไฟในห้องน้ำ...ผมเปิดฝักบัว...ปล่อยให้น้ำอุ่นๆ ไหลลงมา
ผมวางเธอลงในอ่างอาบน้ำ...แล้วก้าวตามลงไป...น้ำอุ่นๆ ชโลมร่างเราทั้งสอง
ผมหยิบสบู่เหลว...บรรจงถูไปตามร่างกายของเธอ...ผมล้างคราบของเคน...ล้างคราบของท็อป...ออกจากตัวเธอ...
ผมมองเห็น...รอยจ้ำแดงๆ ที่ซอกคอ...รอยขบเม้มที่หน้าอก...รอยนิ้วมือที่ต้นขา...
ผมไม่ได้โกรธ...ผม... เสียว...
ผมถูสบู่ที่... ร่องสาว...ของเธอ...ที่บวมช้ำเล็กน้อย...
"อ๊ะ!" มิ้นสะดุ้ง...เธอผงะหนีสัมผัสของผม
"อยู่นิ่งๆ สิ" ผมดุเสียงเข้ม "เดี๋ยวไม่สะอาด"
ผมจงใจใช้นิ้ว...สอดเข้าไป...กวาดล้าง... น้ำรัก...ของเคนที่ยังค้างอยู่ข้างใน...
"นนท์! พอ! พอแล้ว! ฮืออออ!" เธอทุบตีผม...แต่เรี่ยวแรงของเธอมันไม่มีเหลือแล้ว...มันเป็นแค่การปัดป้องที่ไร้ความหมาย
"ยัง" ผมคำราม
ผมพลิกร่างเธอให้หันหน้าเข้าหากำแพงกระเบื้องเย็นเฉียบ...ผมสอดใส่ความเป็นชายของผมเข้าไปในตัวเธอ...ในช่องทางที่เปียกลื่น...และ... อุ่น...จากความเร่าร้อนของคนอื่น...
"อ๊ายยยย!" มินกรีดร้อง...
ผมกระแทกร่างเธออัดกำแพง...ผมต้องการ... ประทับตรา...ทับรอยของพวกมัน...ผมต้องการย้ำเตือนเธอ...ว่าสุดท้ายแล้ว...เธอเป็นของใคร
ผมตื่นเช้า...อย่างสดชื่นที่สุดในรอบหลายปี
ผมนอนอยู่บนเตียง...มิ้น...นอนหันหลังให้ผม...เธอยังไม่ตื่น...หรือแกล้งไม่ตื่น...ผมไม่สน
ผมลุกไปชงกาแฟ...ฮัมเพลงเบาๆ...ผมเดินไปที่ห้องนั่งเล่น...พรมผืนนั้น...ผมคงต้องจ้างคนมาซัก...หรือ...บางที...ผมอาจจะเก็บมันไว้...เป็นอนุสรณ์
"ตื่นแล้วเหรอ"
เสียงของมิ้น...ดังมาจากข้างหลัง...เสียงของเธอ...แหบ...และ...ตายด้าน...
ผมหันกลับไป...มิ้นยืนอยู่ที่ทางเข้าห้องครัว...เธอสวมชุดคลุมอาบน้ำตัวหนาที่สุด...รัดเชือกแน่นจนถึงคอ...เธอกำลังพยายาม... ปกปิด
"ครับ...กาแฟไหม" ผมยิ้มให้เธอ...เหมือนทุกเช้า
เธอมองผม...จ้องผมนิ่ง...นานจนผมเริ่มอึดอัด...นี่คือสิ่งที่ผมรอคอย...การปะทะ...
"นนท์..." เธอพูดเสียงเรียบ "เมื่อคืน..."
"ครับ?" ผมยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ "เมื่อคืน...สุดยอดมาก...มิ้นเก่งที่สุด"
ความหวังริบหรี่ในแววตาของเธอ...ดับวูบลง
เธอคงหวังว่าผมจะรู้สึกผิด...หวังว่าผมจะขอโทษ...
"นนท์...สนุกเหรอ" เธอก้าวเข้ามาในครัว... "สนุกเหรอ...ที่เห็นมิ้น...โดน...โดนผู้ชายอื่น...ย่ำยี"
"ย่ำยีเหรอ?" ผมเลิกคิ้ว "นนท์ไม่เห็นว่ามันคือการย่ำยี...นนท์เห็นว่ามันคือ...การ ปลดปล่อย"
ผมวางแก้วกาแฟลง...เดินเข้าไปหาเธอ...เธอถอยหลัง...จนแผ่นหลังไปชนกับตู้เย็น
"นนท์เห็นมิ้น...เป็นตัวของตัวเอง...มิ้น... เสียว...มิ้น... มีความสุข...นนท์เห็น"
"ไม่! มิ้นไม่ได้มีความสุข! มิ้น...มิ้น...กลัว! มิ้นอาย!" เธอตะโกนใส่หน้าผม...น้ำตาเริ่มไหล
"มิ้นรู้สึก... สกปรก"
คำนี้...มันทำให้ผมหยุดชะงักไปชั่วขณะ...
"ไม่" ผมพูด...เสียงเข้มขึ้น
ผมยกมือขึ้น...เชยคางเธอ...บังคับให้เธอสบตา "มิ้นไม่สกปรก"
ผมจูบเธอ...จูบที่เค็มไปด้วยรสชาติน้ำตา
"มิ้นไม่ได้สกปรก...ที่รัก" ผมกระซิบติดริมฝีปากเธอ "มิ้นแค่... ถูกบูชา...ต่างหาก"
ผมรู้...ในวินาทีนั้น...
ผมไม่ได้พูดปลอบใจเธอ...ผมกำลังพูดปลอบใจ... ตัวเอง...
และผมก็รู้ด้วยว่า...
...มันจะไม่มีวัน...หยุด...แค่ครั้งนี้แน่นอน