"Un biraz daha," dedi Lyria.
"Bu kadar mı?"
"Biraz daha."
Akira, kâseye bir avuç un daha attı.
Mutfağın her yeri beyazdı.
Yüzünde, kollarında, saçında.
Lyria ona bakıp güldü.
---
Festival için kurabiye denemesi yapıyorlardı.
İlk tepsi fırında yanmıştı.
İkincisi hiç kabarmamıştı.
Üçüncüsü, nedense, taş gibiydi.
"Bunlarla birine zarar verebilirim," dedi Akira, birini elinde tartarak.
"Müşteriyi öldürmeyelim," dedi Lyria.
---
Lyria, hamuru yoğururken bir şey mırıldanmaya başladı.
Düşünmeden.
Alçak, yavaş bir melodi.
Akira başını kaldırdı.
"Bu ne?"
"Ne?"
"Mırıldandığın şey."
Lyria durdu.
Eli, hamurun üstünde kaldı.
"Bilmiyorum," dedi, hafifçe gülümseyerek.
"Aklıma geldi."
"Güzel."
"Evet."
Bir süre daha mırıldandı.
Sonra, farkına varmadan, bıraktı.
---
"Bir şey söyleyeceğim," dedi Akira.
"Söyle."
"Uzanış ile tepsiyi fırından çıkarmak istiyorum."
"Hayır."
"Ama..."
"Hayır. Kurabiyeler için gücü kullanmak yok."
"Sadece bir kez..."
"Akira."
Akira iç çekti.
"Tamam."
Ama elini fırına doğru küçük bir hareketle uzattı.
Lyria bunu fark etti.
Elindeki çırpıcıyı kaldırdı.
"Gördüm."
---
Dördüncü tepsi, kabarmıştı.
Altı biraz fazla kızarmıştı ama iyiydi.
İkisi birden birer parça ısırdı.
"Fena değil," dedi Lyria.
"İyi," dedi Akira.
"Fena değil."
İkisi de güldü.
---
Gece, bulaşıkları yıkarken, Lyria aynı melodiyi tekrar mırıldandı.
Akira bunu dinledi.
Neden bilmiyordu ama bu melodi, içinde bir yere yumuşakça oturdu.
Sanki uzun zamandır tanıdığı bir şeydi.
"Anne."
"Hı?"
"Bu şarkıyı hep söyle."
Lyria, ona dönüp baktı.
"Neden?"
"Bilmiyorum. Güzel."
Lyria gülümsedi.
---