Hindi ito distansya ng katawan,
Kundi ay agwat ng mga salitang hindi pa naiisilang.
(This is not a distance between two bodies,
But an interval of unsaid words.)
Ang Ako ay isang mundong puno ng lihim.
Ang Ikaw naman ay isang pampang
na laging tanaw,ngunit hindi tinatawid.
Mga titig na umiiwas.
Mga kamay na muntik nang magpang-abot.
Mga pangungusap na nanatili lamang sa lalamunan.
( I was a world that was full of secrets.
You were a shore. Always on sight, yet never been crossed.
Hands that almost reach each other.
Sentences that are stalled only in the throat)
Sa pagitan natin nakatira ang mga halos.
mga gabing maari sanang umamin,
mga umagang maari sanang magsimula,
mga sandaling tumitigil ang oras para hintayin
kung sino ang mauunang bumitaw.
(Between us live the almost.
Those nights that could have confessed.
Those mornings that could have begun.
Those moments when the time stops,
waiting who will let go first)
Sa Pagitan ng Ako at Ikaw sumisibol ang nadarama
na walang pangalan, walang anyo ngunit may tibok.
Doo'y nananahan ang katahimikan,hindi bilang kawalan.
kundi bilang wika ng mga nagbabakasakali at umaasa.
(Between You and I, something unnamed begins to grow.
Without a form, without a face. Yet, with a heartbeat.
There, silence dwells. Not as absence.
But, as a language of those who still dares to hope.)
Hindi tayo nagkakalayo.
Hindi rin tayo nagkakatagpo.
(We are not far from each other.
Yet, neither do we meet.)
Tayo'y nanatili sa gitna, sa espasyong piniling maging ligtas.
Kung saan ang damdamin ay totoo ngunit ang mundo ay hindi sumasang-ayon.
At marahil sa pagitang iyon ang ating pinakamalapit na anyo ay, Ang Tayo.
(We remain in the middle, in the space that we choose to be safe.
Where the feelings are true, even the world disagrees.
And perhaps in that in- between our closest form, is Us.)