WebNovels

Querencia: Astra

Bir_kişi
7
chs / week
The average realized release rate over the past 30 days is 7 chs / week.
--
NOT RATINGS
140
Views
Table of contents
VIEW MORE

Chapter 1 - Promotion

Alışkanlıklarından birisiydi kapıyı üç kez tıklamak ve biraz garipde olsa asla bu alışkanlığımdan vazgeçmem.

Tereddüt etsemde yine aynı alışkanlığımı yaptım ve üç kez kapıya vurdum ama büyükannem duymamış olacakki kapıyı açması.

Göz devirip zile bastım. "Bunu duyarn artık."

Saniyeler sonra kapı açıldı ve büyükannem heycanla ismimi söyledi. "Nevâ, hoş geldi." dedi ve elimdeki valizlere aldırmadan sıkıca sarıldı.

"Büyükanne nefes alamıyorum."

Geriye çekilirken aklıma gelen düşünceyle konuştu. "İçeriye geçmeden bakkala gidebilir misin?" Oflayarak omuzlarımı düşürdüm.

"Gerçekten mi?"

" Ben gidemiyorum hadi bir koşu gidiver." Dedi ve valizleri alıp elime para tutuşturdu ardından yüzüme kapıyı kapattı.

Ayağımı sertçe yere vurduğumda yüzümü buruşturdum. "Ah, acıdı!"

Yavaş adımlarla merdivenlerden indim ve yıllardır gelmediğim o bakkala gittim. Kapının önüne geldiğimde içinde bir burukluk oluştu.

İçeriye girip büyükannemin istediklerini tek tek aldım, kasada duran amca benş tanımamıştı. Buna üzülecek değildim tanısa daha kötü şeyler olabilirdi.

"Kolay gelsin," dedim ve zaman kaybetmeden eve doğru yürüdüm sokakta farklı şeyler vardı ama yinede küçüklüğümde hatırladım sokakla aynıydı.

Değişiklikler herkesde olabiliyordu, herkes bir gün tamamen değişebilirdi.

Çiçek bahçesinin yanından geçerken yavaşladım hâlâ dün gibi aklımda olan anılar beni daha da kötü hissettirmeye başlamıştı.

Buraya gelmek istediğimde heyecanlanmıştım çünküseviyordum geçmişi, o günleri...

Tekrar yürümeye başladım. Fazlasıyla yorgundum bir de evim eksiklerini alıyordum. Kafamı iki yana salladım.

Eve vardığımda büyükannem dışarıya sofra kurduğunu gördüm, koşarak boynuna atladım. "Büyükanne harika görünüyor."

Elimdeki poşeti alıp, "Hadi soğutmadan ye," dedi. Masaya oturdum en sevdiğim yemekleri yapmıştı. Hızlıca tabaktaki yemekleri bitirdim.

Arkama yaslandığımda benden mutlusu olazmadı.

Aklıma gelen düşünceyle yüzümdeki gülümseme doldu. Karşımızda olan eve baklım.

O buradaydı...

Biz aynı okulda olacaktık...

Aslında bu şehire gelmek istediğimde bir an aklıma gelsede çok sıkıntı etmemiştim. Sonuçta karşı karşıya otursak da çok fazla bir araya gelmemiz mümkün değildi.

Kötü haber ise oda benimle aynı okulda olacağıydı... O kim miydi?