''eh. Hadi derse girelim madem.''
Sınıfımız şurası. Takip et beni.
Bir insan tarafından yönlendiriliyorum.. Çok tuhaf bir his..
Sınıf bu mu? çok kalabalık.. çok sesli baş ağrıtan türden.. sanırım alışmam gerek.
-HERKES YERİNE OTURSUN!
bu da kim be..
-Merhabalar. Benim adım Takashi. Sizin bu yıl dersinize girecek hocanızım. A seviye bir Şifacıyım.
-Ne? A seviye mi?
-Bizim gibi F'lere A seviye mi yolladılar?
-Bu saçma nasıl denk olacağız ki?
-Onun bilgisi bizi aşar.
-SESSİZLİK. telaşınızı anlıyorum. Size elimden gelen her şey ile destek olacağım. şimdi ilk derse başlayalım. Şifacılığın temeli. Hücre yönetimi ile başlar…
(5 dakika sonra)
ulan.. çok sıkıcı bu. Hepsi çok basit şeyler. Acaba..
''Hocam. Hücreleri bu kadar anlatıyorsunuz ama.. sizin sadece gösterdiğiniz hücre tamiri. Neden hiç hücre oluşumunu anlatmıyorsunuz?
-Ha. Bu bilgiyi.. nereden biliyorsun sen?
Siktir..
''eee.. kendim denerken buldum.''
-tuhaf. Bize göstermeye ne dersin?
tahtaya doğru yürüdüm. Avcumu açtım. Belki çok basit. Ama bir su oluşturdum.
-NASIL? BİR ŞİFACI NASIL ELEMENT BÜYÜSÜ YAPAR?
-NE ŞİFACI DEĞİL Mİ?
-F SEVİYE BİRİSİ NASIL BÖYLE BİR ŞEY YAPAR?
Takashi hocam avcumdaki suya yaklaştı. Parmaklarını daldırdı.
-Bu sadece su değil... Bu, mananın moleküler düzeyde kusursuz birleşimi. Bir şifacı bunu yapmak için hücre bilgisini değil, atom bilgisini kullanmalı. Sen... sen tam olarak nesin?
-Tuhaf bir öğrencisin. Adın ne?
''Yuji.''
Ortam.. çok sessiz.. kesin sıçtı-
DİNG!
DİNG!
DİNG!
-Ders bitmiştir. Yuji. Bahçeye gel.
Siktir ya..
(Bahçeye indik beraber)
-Sende bir tuhaflık seziyorum. Güven vermiyorsun. Ve hiçte. BİR F SEVİYE GİBİ DEĞİLSİN.
"Hocam. Bana ne dediyse onu biliyorum. Kasa sonrası.. bilincimi kaybetmişim.. anılarımı.. benliğimi.(HEHE BUNA KANMAZSAN BEN MALIM.)
-Siktir git la. Güzel salağa yatıyorsun. Senin yaşından çok görmüşlüğüm var. Kimsin.
Benim yaşımdan çok mu..
"... Heal."
Bedenime çeviklik sağlaması için kendime şifa yaptım. Kuvvetimi attırdım. Ardından…
"Bakın. Şifacıyım."
-O kadar savaşacak gibi geliyordun ki.. eh bu yaptığın bile F seviye için fazla.. neyse şimdilik seni ellemiyorum. Ama gözüm üstünde.
Uzaktan.. tanıdık bir ses var.
-YUUUJİİİİİİ!
-Ah.. yoruldum be.. merhaba takashi hocam.
-Merhaba İcelin. Hangi rüzgar attı seni?
-Ah doğru. Yuji benim çocukluk arkadaşım. Selam vermek için gelmiştim.. şey F seviye olduğu için.. zorbalık görmesinden korkuyorum..
-Oh? Haha. Çok sanmam Yuji göründüğü kadar pısırık değil gibi.
-Bizim Yuji mi? Hocam o bağcık bağlarken kendini yaralamış birisi..
"EH YETER Mİ AMA? BURADA SÖZ KONUSU BENİM AA.."
-Ah.. özür dilerim Yuji.. utandırdım sanırım.
"S-sorun değil.."
Rolümü iyi oynamam gerek.. ama haklılar bu beden.. çok güçsüz. Siktir ya. Baştan aşağı bu bedeni inşa etmem gerek. Gece saatleri daha uygun gibi..
-Hocam açım ben. İcelin. Yemeğe gidelim mi?
-Olur.
-Görüşürüz çocuklar. Dikkat et "YUJİ."
Piç.. sinirimi bozuyor.
İcelin nedense. Çok sakin. Tuhaf.
-H-hey.. selam..
"Ah. Selam Lune. Yemek yemeğe gidiyorduk. Gelmek ister misin?"
-Ş-şey sorun olmaz değil mi?
-Olu-.. şey olmaz.. sadece beraber gideceğimizi sanmıştım Yuji.
"Yok üstünde görmüşken davet etmek istedim yanlış bir şey mi yaptım?"
-Hayır.. aptal.
Çok kısık söyledi.. zor duydum ama aptal dediğini anlamıştım..