Bir bebeğin vücudunda gözümü açtığımdan beri 3 ay geçmişti.
Yavaş yavaş vücudumu istediğim gibi haraket ettirmeye başlayabiliyordum , hiç değilse ilk başta olduğum halimden daha fazla şey yapabiliyordum. kafamı ve vücudumu istediğim tarafa doğru çevirebiliyordum ve bu hızla devam edersem yakında ayağa bile kalkabilecektim.
Her hareket ettiğimde bu hayattaki annem tarafından,övgü yağmuruna tuttuluyordum.Tek başıma ilk defa vücudumu karşı tarafa doğru çevirdiğim zaman annemin tepkisi benim için bile biraz utanç vericiydi.
Anne;
"Hayatım ne yapıyorsan bırak ve çabucak buraya gel! bebeğimiz şimdi yürüyerek bizimle dans etmek istiyor! Gelip görmen gerekiyor!"
Sadece vücudumu azıcık hareket ettirmeyi başardığım için övgü yağmuruna tutulmak akıl yaşı 17 olan bir insan için utanç vericiydi.
Bütün anneler böyle mi? Çocuklarının en küçük başarısında mutlu olup, abartılı tepkiler mi verirler?
Bu sorunun cevabını bilmesem de bu hayattaki annemin her zaman mutlu olmasını sağlamak için elimden gelen her şeyi yapmak istediğimi biliyordum.
Annemin mutlu olmasını istediğim kadar onun yanında olmaktan pişmanlık ve üzüntü duyuyordum, bu kadar iyi bir kadın normal bir çocuğu hak ediyordu hiç değilse benim gibi bir şeytan onun çocuğu olmamalıydı.Sarı saçları ve yeşil gözleri ile tam melek gibi görünüyordu.Annemin yüzüne her baktığımda .
"Ben senin çocuğun değilim! Canından çok sevdiğin bebeğinin vücudunu kullanan bir canavarım! "
Demek istiyordum. Dişlerim çıkmış olsaydı bile bunları annemin yüzüne nasıl söyleyecektim? üç ay boyunca bana sadece sevgi dolu gözlerle bakan bir kadına nasıl söylerdim? Annemden ne kadar sevgi alırsam o kadar pişmanlık duyuyordum.
"Düşünmeyi kes! İstediğin tek şey biri tarafından kabul görmekti değil mi? Anne dediğin bu kadın sana hayal ettiğinden daha fazlasını veriyor! Sen o şom ağzını açmadığın sürece bu kadın nerden bilecek?"
Sessiz kaldığım sürece benim dışımda kimse gerçekte kim olduğumun farkına varmayacak.
O zaman sadece bana verilen ikinci şansı iyi değerlendirip mutlu olmam gerekiyormuş.
"Bu hayattaki amacım annem ve babamın hak ettiği gibi iyi bir evlat olup herkesin onayını almak"
Bu şekilde içimdeki suçluluk duygusu yok olacak mı?
Bir bebeğin vücudunda sıkışıp kalmamdan altı ay sonra ilk işkencemi çekiyordum, akşamdan beri ağzımda inanılmaz bir kaşıntı vardı, durmadan salyam akıp duruyordu ve bir damla süt bile içmek istemiyordum, sadece ağlamak istiyordum.
Anne;
"Bebeğim neden bu süt içmiyorsun? Biricik yavrum hasta mı oldu? Bebeğim anneyi üzmek istemesin değil mi? Biraz iç bakalım!"
Anneme nasıl ağzımın içinde işkence acısı çektiğimi söyleyebilir ? Ağzımı sonuna kadar açıp ağlamaya başladım .
Anne;
"Hayatım ! Bebeğimizin ilk dişi çıkmaya başlamış "
Birkaç dakika sonra baba demem gereken adam odaya girdi.
Baba;
"Hangi dişi aşkım?"
Anne;
"En öndeki kesici dişi çıkmış"
Baba;
"Hayatım ben yan odadaki dış kaşıma oyuncaklarını getirmeye gidiyorum"
Birkaç dakika sonra iki düzüne kadar dış kaşıma oyuncağı önümde duruyordu,ikisinin meraklı bakışları arasında emzik şeklinde bir oyuncağı emmeye başladım. Gereksiz olduğunu düşündüğüm bir şeyin ne kadar etkili olduğunu birinci elden deneyimleyeceğimi kırk hayat boyunca bile düşünemezdim.Bu oyuncak gerçekten işe yarıyor, rahatsız edici his yavaş yavaş yok oluyordu . Sevinçten oyuncağı ellimde tutup gülmeye başladım .
Anne;
"Hayatım fotoğrafı çektin mi?"
Baba;
" Evet !aşkım çektim.Bebeğimiz gülerken ki halinin fotoğrafını çektim, albüme koymak için sabırsızlanıyorum. Yeryüzündeki en sevimli bebeğin babası olduğum için gurur duyuyorum "
Anne;
" Bende dünyadaki en yakışıklı adamın karısı ve en sevimli bebeğin annesi olduğum için gurur duyuyorum "
Annem bunu söyledikten sonra kocasının dudaklarına hafif bir öpücük kondurdu. Babamın yüzü bir domates gibi kızarmaya başladı.
Çiğneme oyuncağı ile oynadığımı fark etmeleri ile ikisi beraber ellerimi ve yanaklarımı öpmeye başladılar.
"Happiness is always with you."