จ้าวอวิ๋นเซียวไม่ได้เรียกองครักษ์
ไม่ได้ส่งคนไปสืบ
และแน่นอน…ไม่ได้ใช้พลัง
เขาเพียงขอเอกสารตามขั้นตอนปกติ
"ข้าต้องการรายงานการโอนย้ายเอกสาร
ระหว่างเมืองหลินโจวกับวังหลวง
เมื่อสิบปีก่อน"
คำขอของรัชทายาท
ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ
แต่ก็ไม่มีใครคิดว่ามันผิดปกติ
เพราะมันอยู่ในขอบเขตหน้าที่
และนั่นแหละ
คือเหตุผลที่เขาเลือกทำเอง
ค่ำวันนั้น
เขาอยู่ในห้องส่วนตัว
ไม่มีขุนนาง
ไม่มีขันที
มีเพียงตะเกียงดวงเล็ก
และกองเอกสารที่ไม่ควรใหญ่ขนาดนี้
เขาไม่ได้อ่านเร็ว
ไม่ได้มองหาความผิดปกติแบบนักล่า
เขาอ่านเหมือนคนธรรมดา
ที่กำลังพยายามเข้าใจ
เมืองหลินโจว
สิบปีก่อน
มีการปิดสำนักคัดลอกเอกสารหนึ่งแห่ง
ด้วยเหตุผลว่า "ขาดงบประมาณ"
ไม่มีการสอบสวน
ไม่มีการระบุความผิด
เพียงคำสั่งปิด
เขาหยุดอ่าน
สำนักนั้น…
คือที่ที่เสิ่นอวี้เติบโต
จ้าวอวิ๋นเซียวไม่ด่วนสรุป
เขาหยิบแผนผังการจัดเก็บเอกสารเก่า
เปรียบเทียบปีที่สำนักถูกปิด
กับปีที่คำสั่งบางฉบับ
ถูกย้ายเข้า "คลังลับ"
ปีเดียวกัน
เดือนใกล้เคียงกัน
ไม่ใช่หลักฐาน
แค่จังหวะ
และในราชสำนัก
จังหวะที่ใกล้เกินไป
ไม่เคยเป็นเรื่องบังเอิญ
เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น
"เข้ามา"
หลินชิงอวี้ก้าวเข้ามา
มองกองเอกสารบนโต๊ะ
แล้วมองหน้าเขา
"เจ้าลงมือเอง"
ไม่ใช่คำถาม
รัชทายาทพยักหน้า
"ยังไม่ถึงขั้นต้องดึงใครเข้ามา"
ฮ่องเฮานั่งลงตรงข้าม
หยิบเอกสารขึ้นอ่านบางหน้า
ก่อนจะวางลง
"เจ้ากำลังทำสิ่งที่อันตราย"
"รู้"
"ไม่ใช่อันตรายเพราะศัตรู"
นางกล่าวต่อ
"แต่อันตรายเพราะถ้าเจ้าเจออะไร
เจ้าจะเลือกยืนตรงไหน"
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง
"ข้าไม่ได้ทำเพื่อเลือกข้าง"
เขาตอบตรง ๆ
"ข้าแค่ไม่ชอบ
ให้คนธรรมดา
กลายเป็นหมากโดยไม่รู้ตัว"
หลินชิงอวี้มองลูกชายอยู่นาน
ก่อนจะพูดเพียงสั้น ๆ
"ถ้าอย่างนั้น
ก็อย่าทำให้ตัวเอง
กลายเป็นหมากแทน"
หลังนางออกไป
จ้าวอวิ๋นเซียวเปิดแฟ้มเล็กอีกชุดหนึ่ง
เป็นบัญชีรายชื่อผู้ถูกย้าย
ในช่วงเดียวกันกับการปิดสำนักหลินโจว
ชื่อหนึ่ง
สะดุดตา
"เสิ่น…"
นามสกุลเดียวกับเสิ่นอวี้
แต่เป็นชื่อชาย
ไม่มีรายละเอียด
เพียงบันทึกว่า
"ย้ายออกนอกพื้นที่"
เขาไม่แน่ใจ
ว่าเป็นความเกี่ยวข้อง
หรือเพียงความบังเอิญ
แต่เขาไม่ปิดแฟ้ม
โม่ซือกระโดดขึ้นมาบนขอบหน้าต่าง
มองกองเอกสารอย่างสนใจ
"ไม่ใช้พลัง"
มันกล่าว
"ดีแล้ว"
รัชทายาทไม่เงยหน้า
"พลังทำให้เห็นเร็ว
แต่เร็วเกินไป
จะทำให้พลาด"
โม่ซือยิ้มบาง ๆ
แบบที่แมวไม่ควรยิ้มได้
"เจ้ากำลังเรียนรู้
ว่าเวลา
ไม่ได้มีไว้ข้ามอย่างเดียว"
ตะเกียงสั่นไหวเล็กน้อย
เมื่อเขาปิดแฟ้มสุดท้าย
คืนนี้
เขาไม่ได้คำตอบ
แต่ได้สิ่งสำคัญกว่า
"เส้น"
เส้นบาง ๆ
ที่เชื่อม
สำนักเล็กในหลินโจว
กับคลังลับในวัง
และเส้นนั้น
ยังไม่ควรถูกดึงแรงเกินไป
จ้าวอวิ๋นเซียวลุกขึ้น
ดับตะเกียง
"พรุ่งนี้
ข้าจะเริ่มจากต้นทาง"
ไม่มีใครได้ยิน
นอกจากความมืด
และในวังหลวง
เมื่อรัชทายาทเริ่มเก็บข้อมูลเอง
นั่นหมายความว่า
เรื่องนี้
ไม่ใช่เพียงเงา
อีกต่อไป