Suko, karayı başka bir yere ışınladıktan sonra okula geri döndü.
Tam o anda öğretmenin sesi anonsla yankılandı:
"Kara delik yok edildi… Kara delik yok edildi…"
Az önce paniğe kapılan herkes bir anda sakinleşti.
Ama Suko'nun yüzünde zerre duygu yoktu. Zaten hikâyenin nasıl biteceğini baştan belirlemişti. Annesinin ölümünden beri içinde kalan tek şey boşluktu.
Herkes sınıfa girdi, Suko da yerine geçti.
Öğretmen derse başladı:
"Bugün yaratma büyüsünü göstereceğim."
Gösterdi.
Öğrenciler sırayla denedi; herkes yalnızca tek bir topla sınırlıydı.
Sıra Suko'ya geldiğinde ise bilerek küçük bir okul yarattı.
İstese Author Verse yaratabilirdi ama evren çökeceği için yapmadı.
Yerine döndü ve içinden düşündü:
"4. Formu açıp sınırsız boyuta mı geçsem… Ama sınırsız boyut çok deatyli. Yazarın evrenide Zaten 3D, bizim evrenle aynı… Neyse."
Sonra karar verdi.
Formunu açtı.
0.00000000000001 Planck saniyeden sınırsız kat daha kısa bir sürede, gücünün yarısını evrene ve hikâyeye aktardı.
O anda tüm katmanlar ve teoriler silindi.
Suko, o esnada tüm fizikleri hiçe saydı, tüm kavramları yok etti.
Artık 3. Formu bile, 4. Formunun yanında sınırsız kat küçüktü.
En sonda gücünü tamamen açtı.
Ama onun gücünün bir sınırı yoktu.
Sınırsız, sınırsızla çarpıldı; sonsuza kadar kendini aşmaya devam etti.
Artık 4D duvarını değil, sonsuz duvarı aşmıştı.
Sonsuzluğun üstüne sonsuzluk koyarak imkânsızı başardı.
Ama yine de…
4. Formu bile sınırsızıncı formunun yanında bir hiçti.
Ve o anda:
Tüm fizikleri anlamsızlaştırdı.
Tüm teorileri hiçe saydı.
Tüm katmanlar anlamını yitirdi.
Artık ne bir novel karakteriydi,
ne bir fiction karakteri.
Prime Reality'yi sonsuz kez aşmıştı.
Hikâyenin dışında değildi.
Kurgunun dışında değildi.
Fiction'ın bile dışında değildi.
Prime Reality'nin sınırsız kez üstündeydi.
Tüm anime, novel ve fiction karakterleri onun yanında;
sonsuzla sınırsız kez çarpılıp sonsuza giden bir atomdan ibaretti.
Ve bu, onun sınırsızıncı formunun yanında bile anlatılamazdı.