B-Komachi'nin son konserinden sonra, grup üyeleri uzun bir aradan sonra tekrar bir araya gelmişti. Ai'nin ölümünün üzerinden iki yıl geçmişti ama kaybının acısı hâlâ ilk günkü gibi tazeydi. Ai'nin yokluğu, yalnızca bir müzik kariyerinin değil, aynı zamanda dostlukların, paylaşılan zamanın ve hayallerin de sona erdiğini gösteriyordu. Her bir üye kalbinde farklı duygularla o buluşmaya katılmıştı.
Takamine, Ai'nin ölümünden sonra kendini büyük bir boşlukta hissetmişti. Bugüne kadar B-Komachi'nin devamlılığını sağlamak için elinden gelen her şeyi yapmıştı. Ama içinde sessizce fısıldayan bir düşünce vardı: "Bu grup Ai'nin ölümüyle yavaş yavaş sona ermişti. Kyun ve Ari'nin ayrılmasıyla dağılması kaçınılmaz olmuştu." Şimdi, karşısındaki eski dostlarına bakarken, gülümsedi. Hepsinin farklı yönlere savrulması gerektiğini artık kabullenmişti. Herkesin kendi yoluna gitme zamanı gelmişti ve bu son buluşma, bunu kalplerine kazıyacaktı.
Watanabe, derin bir sessizliğe gömülmüştü. Ai'nin kaybı üzerinden yıllar geçmiş olmasına rağmen, zaman o acıyı tam olarak silememişti. O da yeni bir yol arıyordu. "Herkesin kendi yoluna gitmesi gerek," diye düşündü. Ancak grup arkadaşlarının gözlerinde gördüğü bağlılık, kararını kesinleştirmesini zorlaştırıyordu. Bir yanıyla ayrılmak istiyor, bir yanıyla bu sıcaklığı kaybetmekten korkuyordu.
Her zaman enerjik ve neşeli olan Meimei bile sessizleşmişti. İçinde derin bir kararsızlık vardı. "Bunu daha uzun süre sürdürebilir miydik?" diye düşündü. "Daha iyi olabilir miydi?" Ama belki de kendi yoluna gitmek, kendi potansiyelini keşfetmek için bir fırsattı. Grup üyeleriyle son kez bir araya gelmek, onun için geçmişe veda etmek ve yeni bir başlangıç için hazır hissetmek anlamına geliyordu.
Fuyuko sessizliğini koruyordu. Her zamanki gibi duygularını gizlemekte ustaydı, ama içten içe diğerlerinden farklı duygular besliyordu. Bu buluşma, onun için geçmişe son bir bakış, eski bir hayatı geride bırakmanın kaçınılmaz bir adımıydı.
Güneş ufukta batarken, gökyüzü pastel renklerle boyanmıştı. Bu tablo, her şeyin yavaş yavaş son bulduğunu anlatan sessiz bir veda gibiydi. Grup üyeleri birbirlerine sarıldı. Bu sarılış, sadece bir veda değildi; beraber geçirilen yılların, paylaşılan hayallerin ve acıların sessiz bir kutlamasıydı. İçlerinde taşıdıkları ağırlığı ve ayrılığın getirdiği burukluğu derinden hissettiler.
Birlikte sahneye son kez çıkmışlardı. Ai, Kyun ve Ari'nin anısına, onları seven herkese teşekkür etmek istiyorlardı. Sahnede söylenen son şarkı, kelimelerin anlatmaya yetmediği bir duyguyu taşıyordu. Gözler dolmuş, sesler titremişti. O anda, müzik geçmişin en parlak anılarını canlandırmıştı. Şarkının son notaları havaya karışırken, grup üyeleri ellerini gökyüzüne kaldırdı. Ai, Kyun ve Ari'nin anısına... Son bir selam, son bir teşekkür.
Böylece bir dönem kapanıyordu. Her birinin önünde, kendi yolculuğuna açılan yepyeni bir sayfa vardı. Geçmişin acısıyla yoğrulmuş, ama geleceğe umutla bakan bir veda olmuştu bu.
Devam Edecek...