The sky was overcast, heavy with the scent of smoke and burning pine. Black smoke rose from the half-destroyed mansion, nestled among the tall, snow-covered pine trees. Charred corpses were scattered everywhere, each with a wooden stake tipped with silver driven into their chests. A fragment of the mansion's wall collapsed, sending a cloud of ash and smoke into the air.
The attackers had long since abandoned the cursed estate. The cawing of crows filled the gray, smoke-choked air. Flames flickered here and there—some small, some large. In the front yard, the naked bodies of a man and a woman were crucified. Their flesh bore burn marks and scorching, torn by barbed-whip lashes.
Both chests had been ripped open, and their hearts were gone. Their heads had been severed, nowhere in sight. The heads were taken as the greatest spoils of war to the Hilgan Emperor's court. A crow perched on the woman's severed neck, tearing at a piece of flesh. A vein was yanked out with a sickening squelch. The crows moved slowly but deliberately, preying on the two bodies in the twilight.
The sound of their wild cawing stirred two small eyes from the darkness. Two bright red eyes, trembling with hesitation. A boy cautiously crawled out of his hiding place deep within the stone-lined wall of the well. He peeked out, water trembling up to the edge of his tiny refuge. He looked up and called for his mother and father with a trembling, frightened voice—but all he heard in reply was the harsh, ominous cawing of the crows. His clothes were wet and muddy. Shivering from fear and the northern cold, he reached for the rope several times. Slowly, he began to climb. His long, tangled black hair stuck to his pale face. The skinny boy struggled but finally reached the edge of the stone-lined well. His wet, wounded hands gripped the rough stones.
Exhausted, he collapsed on the ground, gasping. Slowly, he rose. The back of his white, soaked shirt was coated with ash. His red eyes bulged at the sight of his slain family. His irises trembled, unfocused. His lips quivered, forming incomprehensible words with no sound.
He barely managed to stand on his frail legs. His brown shorts clung to his thin frame, and his long white socks were stained and dirty. The boy wobbled, teetering, struggling to keep balance. The world in his vision was split into two colors: blackened like the ashes of his once-beautiful life, and red like the blood spilled by his loved ones. His fragile body could not endure the sight of the two crucified bodies in the mansion's courtyard.
His wounded knees hit the ground. A small wave of deathly ash rose. A few crows took flight, then landed on the bodies again. His white teeth bit into his lower lip. The only sound in the burned mansion was his muffled, quiet whimpering. A streak of blood ran down his chin, covering the small mole beside it.
His red eyes bulged. He could not close them, could not escape this horrific nightmare. The headless corpses of his parents, tortured and crucified before him, lay as a cruel spectacle. Tiny drops of blood fell from the boy's chin, soaking into the ash—the beginnings of a vengeance yet to be unleashed.
And in that instant, a painful, inhuman scream tore from his throat. The crows scattered in terror, taking flight into the smoke-filled twilight of the pine forest. Their cawing heralded a grim, blood-soaked future.
---
هوا گرفته بود و بوی دود و سوختگی جنگل کاج را به خود میآغشت. دود سیاهی از عمارت سوخته و نیمه ویران در میان درختان بلند و برفگرفتهی کاج بر میخاست. اجساد سوخته در همهجا پخش شده بودند. در سینه تکتک اجساد یک میخ چوبی با نوک نقرهای فرو رفته بود. تکهای از سنگهای عمارت فرو ریخت و ابری از خاکستر و دود را برانگیخت.
مهاجمان به عمارت، خیلی وقت پیش آن مکان شوم را ترک گفته بودند. صدای قارقار کلاغها هوای خاکستری و دودآلود را پر کرده بود. در این سو و آن سو شعلههای کوچک و بزرگ آتش به چشم میخورد. جسد برهنه یک زن و مرد در حیاط جلوی خانه صلیبکوب شده بود. روی بدنهای برهنهشان اثر سوختگی و داغ خوردن همراه با دریدگیهای شلاق تیغدار به چشم میخورد.
قفسه سینه هر دو دریده شده بود و قلبی در بدن وجود نداشت. سرهای دو جسد بریده شده بود و در هیچ جایی به چشم نمیخورد. سر هر دو نفر را به عنوان بزرگترین غنیمت جنگی به دربار امپراطور هیلگان برده بودند. کلاغی روی گردن بریدهشدهی زن نشست و تکهای از گوشت آن را کند. تکهای رگ با صدای تهوعآوری بیرون کشیده شد. کلاغها آهسته و هشیار در هوای گرگ و میش به جان آن دو جسد افتادند.
صدای قارقار وحشیانهشان دو چشم کوچک را از درون تاریکی هشیار کرد. دو چشم سرخ براقی که با تردید میلرزیدند. پسرک آهسته از مخفیگاه کوچکش در اعماق دیوار سنگچین چاه بیرون خزید. سرش را از داخل دیوار بیرون کشید. سطح لرزان آب تا لبهی مخفیگاه کوچک میرسید. به بالا نگریست و مادر و پدرش را با صدایی ترسیده و لرزان فراخواند؛ اما هیچ جوابی جز قارقار زمخت و شوم کلاغها به گوشش نمیرسید. تمام لباسهایش خیس و گلآلود بود. با لرزش ترس و سرمای شمال چندبار دست انداخت تا طناب وسط را بگیرد. آهسته از طناب بالا رفت. موهای بلند و گره خوردهی سیاهش به صورت رنگ پریدهاش چسبیده بود. پسرک لاغراندام پس از تلاشهای بسیار به لبهی سنگچین چاه رسید. پنجهی خیس و زخمیاش بر لبه سنگهای خشن قفل گشت.
پسرک با نفس نفس روی زمین پهن شد. آهسته برخاست. پشت پیراهن سفید و خیسش به رنگ خاکستر درآمده بود. چشمان سرخش از دیدن اجساد نزدیکانش از حدقه بیرون زد. عنبیه چشمانش میلرزید و تمرکز نداشت. لبان قرمزش میلرزید و بر هم میخورد. کلماتی نامفهوم از حنجرهی خشکش بیرون میریخت که صدایی نداشت.
به زحمت روی پاهای لاغر و باریکش ایستاد. شلوارک قهوهای به پاهای باریکش چسبیده بود و جورابهای ساق بلند سفیدش لکه لکه نشان از آلودگی داشتند. پسرک بینوا روی پاهای لرزانش تلوتلو خورد و لخلخ چرخید. دنیا در دیدگانش به دو رنگ بود. سوخته همچون خاکستر زندگی زیبایش و سرخ مانند خون بر زمین پاشیدهی عزیزانش. بدن نحیفش با دیدن آن دو جسد وسط عمارت تاب نیاورد.
زانوان زخمیاش زمین را لمس نمود. موج کوچکی از خاکستر مرگ برخاست. چند کلاغ پر زدند و کمی دورتر روی اجساد نشستند. دندانهای سفیدش در لب پایینش فرو رفتند. تنها صدای فینفین خفه در فضای عمارت سوخته میپیچید. ردی از خون روی چانهاش خزید و خال کوچک کنار چانهاش را پوشاند.
چشمان سرخش از حدقه بیرون زده بود. نمیتوانست نگاهش را ببندد و به این کابوس دهشتناک پایان دهد. جسد بیسر پدر و مادرش شکنجه شده در برابر او صلیبکوب شده بودند. قطرههای کوچک خون از چانهی پسرک روی زمین میچکیدند و زیر خاکستر انتقام مدفون میشدند.
درست در یک لحظه نعرهای دردآلود و غیرانسانی از گلوی پسرک بیرون ریخت. کلاغها وحشتزده در هوای دودآلود و گرگومیش جنگل کاج به پرواز در آمدند. صدای قارقارشان نوید آیندهای شوم و خونآلود میداد.
---